ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Ήταν ένα γλυκό καλοκαιρινό βράδυ, είχαμε πιει τα ποτά μας στο Γκάζι και γυρίζαμε με τα ποδια στο μετρό, όταν η Αντιγόνη το ξεστόμισε..."Νώθω ότι συνέχεια γίνονται τα ίδια πράγματα"..Η ζέστη ήταν αφόρητη,αλλά η αλήθεια των λόγων της με έκανε να ανατριχιάσω...Ακόμα και ο αποχαιρετισμός μας εκείνο το βράδυ ήταν εντελώς deja-vu.

Η ζωή μας έχει γίνει ένας κλειστός κύκλος. Μέσα κλείσαμε τα λίγα άτομα που μάς ενδιαφέρουν, δεν αφήνουμε κανένα άλλο να παραβιάσει τα όρια του και συνεχώς διαγράφουμε την περίμετρό του. Διανύοντας όμως τον ίδιο κυκλο ξανά και ξανά, πόσες πιθανότητες έχουμε να ζησουμε διαφορετικά πράγματα; Κάνοντας τα ίδια λάθη, πληγώνοντας τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια ψέματα στον εαυτο μας ...Το ίδιο πάντα καλοκαίρι θα με βρει παραδομένη στις χιμαιρικές αναζητήσεις μου, η ίδια Παρασκευή θα έρθει γεμάτη όνειρα, μόνο και μόνο για να διαψευστεί από το Σάββατο...Σαν να είμαστε παγιδευμένοι σε μια χρονοδίνη ή σε ένα ιδιότυπο Truman Show, όλα φαίνονται προκατασκευασμένα, ξαναδοκιμασμένα και ατελέσφορα...Κάτι πρέπει να αλλάξει. Ίσως αν καταφέρουμε να φτάσουμε ως την απέναντι ακτή, να σχίσουμε τον χάρτινο ουρανό...

Ίσως..Και κοντά σ' αυτά τα άπειρα θέλω μας...Θέλω, θέλω, θέλω...Θέλω να μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι.Θέλω να με θυμούνται οι άλλοι, όταν φύγω.Θέλω να κάνω κάτι που ν' αξίζει πραγματικά.Θέλω μια καλή δουλειά, λεφτά, λεφτά, λεφτά...Θέλω ένα παυσίπονο, το κεφάλι μου πάει να σπάσει.Θέλω να κοιμηθώ για πάντα...Όχι βρε χαζούλα, δε θες να κοιμηθείς για πάντα.Θες να ζήσεις για πάντα. Ίσως όχι για κατι μέρες σαν κι αυτές που όλα δείχνουν μαύρα και δυσοίωνα.Αλλά για κάτι ρόδινα πρωινά που θα σε μεθούν καινούργιες συγκινήσεις ή για εβένινα βράδια με τον αέρα να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σου ψιθυρίζει ηδονικά μυστικά..

Οπως πάντα, ψάχνω κι αυτήν την φορά τις απαντήσεις στα βιβλία. Όμως καθώς αυτόν τον καιρό διαβάζω την "Πτώση" του Καμύ, οι απαντήσεις είναι γεμάτες κυνισμό και μισανθρωπιά. Από την άλλη, μπορεί να είναι και οι σωστές.Νιώθω να ασφυκτιώ στο παιδικό μου δωμάτιο. Ξεχύνομαι στους δρόμους για λίγο καθαρο αέρα.Ένας ομορφούλης με καρφώνει με το βλέμμα του. Ξαφνικά αισθάνομαι ξανά ζωντανή.Aχ Marie...Ως πότε θα καψαλίζεις τα φτερά σου στο αρρωστιάρικο φως της λάμπας;Χρειάζομαι ένα καινούργιο ποιητικό αντικείμενο, εναν καυτό κόκκινο ήλιο...

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2010

Χωρίς πολλή διάθεση και μην ξέροντας καν το line-up ξεκίνησα και φέτος για την μέρα της μουσικής έχοντας ελάχιστες προσδοκίες.Δεν ξέρω αν έφταιγε το bacardi καρπούζι ή τα καλά συγκροτήματα, αλλά τελικά πέρασα ΤΕ-ΛΕΙ-Α!!

Οι dustbowl εμφανίστηκαν μετά τους Μέντα (του οποίους δεν πρόλαβα, οπότε και δεν θα σχολιάσω).Χωρίς να είναι κακοί μού φάνηκαν λίγο επίπεδοι και δεν κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου. Στα θετικά της παρουσίας τους το ωραίο στυλ.Κάπου ανάμεσα στο κοινό εντοπίζω και τον Alex K από τους Last Drive.

 

Ακολούθησαν οι Electric Litany που αποτέλεσαν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.Ο τραγουδιστής τους θομγιορκίζει υπέροχα και σε συνδυασμό με τις γοητευτικές μουσικές τους παραμορφωσεις δημιουργεί μυσταγωγική ατμόσφαιρα (εξού και το litany).Τελικά καταφένουν να αδειάσουν το μυαλό σου από κάθε σκέψη και να σε παρασύρουν στον δικό τους κόσμο...Αυτός άλλωστε δεν είναι ο ρόλος της καλής μουσικής;Και βέβαια η σονάτα του σεληνόφωτος...Πολύ ταιριαστή κάτω από ενα μισογεμάτο πια φεγγάρι.

Meannie Geanies:

Ένα δυνατό γυναικείο συγκρότημα με οργισμένες κιθάρες και αεικίνητη σκηνική παρουσία.Αν έχεις διάθεση για...ξύλο, θα σε βοηθήσουν να εκτονωθείς χορεύοντας.Αν είσαι αγόρι, θα φωλιάσουν στα όνειρα σου...

 The Boy (without Mary)
Με στίχους που χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά περιγράφει την εφιαλτική πραγματικότητα που εμείς ονομάζουμε ζωή. Η παραληρηματική του ερμηνεία παραπέμπει στo Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ ή ακομα και στο Ok Computer των Radiohead. Ακροβατώντας ανάμεσα στην σκληρότητα και την τρυφερότητα μιλάει για τις ζωές μας χωρίς αιδώ και με αφήνει με τα μάτια θολά.Oh boy..I fell for you...

 Την βραδιά έκλεισαν οι burger project οι οποίοι πέραν των εκκεντρικων ενδυματολογικών επιλογών τους (φόραγαν ολόσωμες χρωματιστές φόρμες εκτός του frontaman που είχε ντυθεί φυλακισμένος) αποδείχθηκαν χαρισματικοί περφόρμερς και σκόρπισαν το κεφι στο κοινό διασκευάζοντας γνωστα τραγούδια με τον δικό τους τρόπο. Δυστυχώς έπρεπε να προλάβω το μετρό και έφυγα πριν τελειώσουν.Ο απολογισμός μου είναι πολύ θετικός για την ελληνική σκηνή που κρατά καλά κρυμμένα ακόμα αρκετά διαμαντάκια της!Και του χρόνου, παιδιά!