BED OF ROSES

Ο αερας πλημμύρισε γιασεμί. Θα βρέξει. Τάχυνε το βήμα της.


"Αυτή η μυρωδιά των λουλουδιών παντού έχει καταντήσει ανυπόφορη" της είχε πει πριν λίγη ώρα κι αυτή είχε στρέψει αλλού το βλέμμα της. Ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε, προτού αυτός φύγει για την Μολυβένια Πολιτεία. Δεν άντεχε πια ούτε τα λουλούδια, ούτε την Rose, του προκαλούσαν δύσπνοια.

Ένα δάκρυ από "μη με λησμόνει" κύλησε στα μάτια της και την τύφλωσε προς στιγμήν. Η βροχή δυνάμωσε. Έκλεισε την ομπρέλα της, για να αφεθεί στην καταιγίδα των λουλουδιών. Η ηδονική αισθηση από τα πέταλα των γιασεμιών που χάιδευαν το προσωπό της απαλά τής θυμισε τα δάκτυλα του Peter. Ποτέ ξανά. Ποτέ. Είχε πάρει την απόφασή της. Τίποτα δε μπορούσε να την σταματήσει.

Ο ωκεανός των λευκών ρόδων απλωνόταν μπροστά της απέριττα όμορφος, όπως την πρώτη φορά που τον είχε δει, όταν ηταν παιδί, 25 χρόνια πριν. Έβγαλε τα παπούτσια της για να περπατήσει ξυπόλητη στην σμαραγδένια παραλία. Οι σμαραγδόπετρες τής έκοβαν τα πόδια, αλλά η αίσθηση του πόνου τήν ανακούφιζε.

Άφησε το φόρεμα της στην ακτή και μπήκε σιγά-σιγα στην λουλουδένια θάλασσα.Τα ροδοπέταλα αγκάλιαζαν το κορμί της με ένα ύστατο χάδι. Ζαλισμένη από το μεθυστικό τους άρωμα έχασε τις αισθήσεις της και άρχισε να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον ωκεανό των ρόδων. Το πρόσωπό του ήταν η τελευταία της σκέψη πριν παραδοθεί στον μεγάλο ύπνο.

Για μέρες οι κάτοικοι της Ανθούπολης δε μπορούσαν να κοιμηθούν από το περίεργο φως που έβγαινε από τον ωκεανό. Μετά από πολλές προσπάθειες οι αρχές κατάφεραν να ανασύρουν το πτώμα της Rose και τότε βρήκαν την αιτία: ήταν το χαμόγελό της που φώτιζε την πόλη.

ΤΑ ΒΑΜΠΙΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ (ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ)!

Σε όλη την γνωστή βαμπιρομυθολογία οι βρικόλακες αποτελούν ενσάρκωση της σεξουαλικής επιθυμίας, της λαγνείας, του πόθου και γενικότερα όλων των άγριων ενστίκτων του ανθρώπου. Η εκδοχή της Στέφανι Μέιερ βρίσκεται πολύ μακριά από κάτι τέτοιο και πολύ πιο κοντά σε αυτό που θα ονομάζαμε "μια ταινία της Disney για βρικόλακες."

Αυτό που πραγματικά ενοχλεί όμως σε αυτό το πουριτανό Άρλεκιν με βαμπίρ είναι ότι εξιδανικεύει τον (πλατωνικό πάντα) έρωτα και μας ταϊζει με παραμύθια για αιωνια αγάπη και αλτρουιστές εραστές που θα θυσίαζαν την ζωή τους για τον αγαπημένο τους. Ο κόσμος όμως δε λειτουργεί έτσι. Κανείς δε νοιάζεται για τον άλλο και τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Το κακό βέβαια είχε ξεκινήσει από την εποχή του ρομαντισμού και τις κυρίες Ώστεν και Μπροντέ και ακόμα πιο πριν με τα λαϊκά παραμύθια που δημιούργησαν ψευδαισθήσεις σε γενιές και γενιές. Η σκηνή της ταινιας όπου ο Έντουαρτ αρνείται να κάνει έρωτα με την Μπέλα γιατί δεν είναι παντρεμένοι μού θύμισε ένα απόσπασμα από τους" Άθλιους"  που ο Μάριος αποφεύγει να κοιτάξει τα πόδια της αγαπημένης του, τα οποία αποκαλύπτονται από τον αέρα. Αγαπώ τον Ουγκώ-κατά την γνώμη μου είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές-αλλά αυτό είναι έξω από την ανθρώπινη φύση. Και αυτή η αναληθοφάνεια και η υποκρισία με ενοχλεί. Γι' αυτό ήμουν πάντα οπαδός του κινήματος του ρεαλισμού ή έστω του μαγικού ρεαλισμού. Αλλά ο Ουγκώ και οι άλλοι ρομαντικοί δικαιολογούνται λόγω του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο δραστηριοποιήθηκαν. Και η σύγκριση τους με την Στέφανι Μέιερ περιορίζεται στον πουριτανισμό και την ενσάρκωση του ρομαντικού ιδεώδους και δεν αφορά στην λογοτεχνική τους αξία.

Παρακολουθώντας τον Έντουαρντ με την αρρωστιάρικη, άχρωμη και ασεξουαλική φιγούρα του, αλλά και ολόκληρο το συντηρητικό παραμύθι του "έρωτα δίχως σάρκα" που πρεσβεύει, προβληματίζομαι ιδιαίτερα για την απήχηση που έχει, ειδικά στο νεναικό κοινό. Άραγε αυτό έχει ανάγκη ο άνθρωπος του 21ου αιώνα; Αποστειρωμένες ιστορίες για εξαϋλωμένες μορφές, χωρίς πάθος, χωρίς ενοχλητικές σωματικές εκκρίσεις, χωρίς καμμιά "αιμάτινη" αλήθεια; 

Από την άλλη, αν απογυμνώσουμε την "Έκλειψη" από τον συντηρητισμό της και την αφέλεια του σεναρίου της (δηλαδή αν αφαιρέσουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά της) θα μείνει μια ιστορία πραγματικής αγάπης πέρα από οποιεσδήποτε χωροχρονικές συμβάσεις. Και ίσως έχουμε αναγκη τον παλιομοδίτικο ρομαντισμό της ως αντίδοτο στον κυνισμό της εποχής μας που όλα αξιολογούνται ανάλογα με τον χρόνο που διήρκεσαν ή με τα χρήματα που κόστισαν. Our love would be forever and if we die, we'd die together! Μαζί σου, Έντουαρντ!

ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Ήταν ένα γλυκό καλοκαιρινό βράδυ, είχαμε πιει τα ποτά μας στο Γκάζι και γυρίζαμε με τα ποδια στο μετρό, όταν η Αντιγόνη το ξεστόμισε..."Νώθω ότι συνέχεια γίνονται τα ίδια πράγματα"..Η ζέστη ήταν αφόρητη,αλλά η αλήθεια των λόγων της με έκανε να ανατριχιάσω...Ακόμα και ο αποχαιρετισμός μας εκείνο το βράδυ ήταν εντελώς deja-vu.

Η ζωή μας έχει γίνει ένας κλειστός κύκλος. Μέσα κλείσαμε τα λίγα άτομα που μάς ενδιαφέρουν, δεν αφήνουμε κανένα άλλο να παραβιάσει τα όρια του και συνεχώς διαγράφουμε την περίμετρό του. Διανύοντας όμως τον ίδιο κυκλο ξανά και ξανά, πόσες πιθανότητες έχουμε να ζησουμε διαφορετικά πράγματα; Κάνοντας τα ίδια λάθη, πληγώνοντας τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια ψέματα στον εαυτο μας ...Το ίδιο πάντα καλοκαίρι θα με βρει παραδομένη στις χιμαιρικές αναζητήσεις μου, η ίδια Παρασκευή θα έρθει γεμάτη όνειρα, μόνο και μόνο για να διαψευστεί από το Σάββατο...Σαν να είμαστε παγιδευμένοι σε μια χρονοδίνη ή σε ένα ιδιότυπο Truman Show, όλα φαίνονται προκατασκευασμένα, ξαναδοκιμασμένα και ατελέσφορα...Κάτι πρέπει να αλλάξει. Ίσως αν καταφέρουμε να φτάσουμε ως την απέναντι ακτή, να σχίσουμε τον χάρτινο ουρανό...

Ίσως..Και κοντά σ' αυτά τα άπειρα θέλω μας...Θέλω, θέλω, θέλω...Θέλω να μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι.Θέλω να με θυμούνται οι άλλοι, όταν φύγω.Θέλω να κάνω κάτι που ν' αξίζει πραγματικά.Θέλω μια καλή δουλειά, λεφτά, λεφτά, λεφτά...Θέλω ένα παυσίπονο, το κεφάλι μου πάει να σπάσει.Θέλω να κοιμηθώ για πάντα...Όχι βρε χαζούλα, δε θες να κοιμηθείς για πάντα.Θες να ζήσεις για πάντα. Ίσως όχι για κατι μέρες σαν κι αυτές που όλα δείχνουν μαύρα και δυσοίωνα.Αλλά για κάτι ρόδινα πρωινά που θα σε μεθούν καινούργιες συγκινήσεις ή για εβένινα βράδια με τον αέρα να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σου ψιθυρίζει ηδονικά μυστικά..

Οπως πάντα, ψάχνω κι αυτήν την φορά τις απαντήσεις στα βιβλία. Όμως καθώς αυτόν τον καιρό διαβάζω την "Πτώση" του Καμύ, οι απαντήσεις είναι γεμάτες κυνισμό και μισανθρωπιά. Από την άλλη, μπορεί να είναι και οι σωστές.Νιώθω να ασφυκτιώ στο παιδικό μου δωμάτιο. Ξεχύνομαι στους δρόμους για λίγο καθαρο αέρα.Ένας ομορφούλης με καρφώνει με το βλέμμα του. Ξαφνικά αισθάνομαι ξανά ζωντανή.Aχ Marie...Ως πότε θα καψαλίζεις τα φτερά σου στο αρρωστιάρικο φως της λάμπας;Χρειάζομαι ένα καινούργιο ποιητικό αντικείμενο, εναν καυτό κόκκινο ήλιο...

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2010

Χωρίς πολλή διάθεση και μην ξέροντας καν το line-up ξεκίνησα και φέτος για την μέρα της μουσικής έχοντας ελάχιστες προσδοκίες.Δεν ξέρω αν έφταιγε το bacardi καρπούζι ή τα καλά συγκροτήματα, αλλά τελικά πέρασα ΤΕ-ΛΕΙ-Α!!

Οι dustbowl εμφανίστηκαν μετά τους Μέντα (του οποίους δεν πρόλαβα, οπότε και δεν θα σχολιάσω).Χωρίς να είναι κακοί μού φάνηκαν λίγο επίπεδοι και δεν κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου. Στα θετικά της παρουσίας τους το ωραίο στυλ.Κάπου ανάμεσα στο κοινό εντοπίζω και τον Alex K από τους Last Drive.

 

Ακολούθησαν οι Electric Litany που αποτέλεσαν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.Ο τραγουδιστής τους θομγιορκίζει υπέροχα και σε συνδυασμό με τις γοητευτικές μουσικές τους παραμορφωσεις δημιουργεί μυσταγωγική ατμόσφαιρα (εξού και το litany).Τελικά καταφένουν να αδειάσουν το μυαλό σου από κάθε σκέψη και να σε παρασύρουν στον δικό τους κόσμο...Αυτός άλλωστε δεν είναι ο ρόλος της καλής μουσικής;Και βέβαια η σονάτα του σεληνόφωτος...Πολύ ταιριαστή κάτω από ενα μισογεμάτο πια φεγγάρι.

Meannie Geanies:

Ένα δυνατό γυναικείο συγκρότημα με οργισμένες κιθάρες και αεικίνητη σκηνική παρουσία.Αν έχεις διάθεση για...ξύλο, θα σε βοηθήσουν να εκτονωθείς χορεύοντας.Αν είσαι αγόρι, θα φωλιάσουν στα όνειρα σου...

 The Boy (without Mary)
Με στίχους που χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά περιγράφει την εφιαλτική πραγματικότητα που εμείς ονομάζουμε ζωή. Η παραληρηματική του ερμηνεία παραπέμπει στo Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ ή ακομα και στο Ok Computer των Radiohead. Ακροβατώντας ανάμεσα στην σκληρότητα και την τρυφερότητα μιλάει για τις ζωές μας χωρίς αιδώ και με αφήνει με τα μάτια θολά.Oh boy..I fell for you...

 Την βραδιά έκλεισαν οι burger project οι οποίοι πέραν των εκκεντρικων ενδυματολογικών επιλογών τους (φόραγαν ολόσωμες χρωματιστές φόρμες εκτός του frontaman που είχε ντυθεί φυλακισμένος) αποδείχθηκαν χαρισματικοί περφόρμερς και σκόρπισαν το κεφι στο κοινό διασκευάζοντας γνωστα τραγούδια με τον δικό τους τρόπο. Δυστυχώς έπρεπε να προλάβω το μετρό και έφυγα πριν τελειώσουν.Ο απολογισμός μου είναι πολύ θετικός για την ελληνική σκηνή που κρατά καλά κρυμμένα ακόμα αρκετά διαμαντάκια της!Και του χρόνου, παιδιά!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

Τα αεροπλάνα ολόκληρης της Ευρώπης βρίσκονταν εδώ και μέρες καθηλωμένα στα αεροδρόμια λόγω της ηφαιστειακής τέφρας από την Ισλανδία. Μερικές φορές νομίζω πως ζούμε σε μια σουρρεαλιστική low budget ταινία και πώς όλο αυτό δεν είναι παρά το εύρημα του σκηνοθέτη, για να αποδώσει την κατάσταση της χώρας μας. Εγκλωβισμένοι. Ανήμποροι να αντιδράσουμε σε κάτι που άλλοι έχουν προαποφασίσει για μας, χωρίς την παραμικρή δική μας εμπλοκή.Οι "Ευτυχισμένες Μέρες" του ΔΝΤ είναι πια γεγονός!


Είναι πολύ εύκολο να παραδοθούμε στην ομφαλοσκόπηση και στην κατασκεύη δυστοπικών μελλοντικών εικόνων.Η απαισιοδοξία είναι άλλωστε στην φύση μας. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακόμα ούτε τα βραχυπρόθεσμα ούτε τα μακροπρόθεσμα επακόλουθα της οικονομικής κρίσης στη ζωή μας. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πρόβλημα επιβίωσης, ειδικά για την μεσαία τάξη που αποτελεί και την πλειονότητα του πληθυσμού.Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι το ότι βλέπω να οδηγούμαστε σε πολιτιστικό μαρασμό. Και αυτό είναι τρομακτικό για όλους εμάς που τα όνειρα είναι το οξυγόνο μας και η τέχνη το καταφύγιο μας.

Ειδικότερα, τα μέχρι τώρα σημάδια μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Η Εθνική Λυρική Σκηνή πάει για κλείσιμο. Όλο και μικρότερα ποσά δαπανώνται από το κράτος σε επιχορηγήσεις για το θέατρο ή τον κινηματογράφο.Οι εκδοτικοί οίκοι είναι πιο επιφυλακτικοί από ποτέ απέναντι στα έργα των νέων συγγραφέων που δεν συνοδεύονται από εγγυήσεις για καλές πωλήσεις. Πόσες ευκαιρίες θα δοθούν στους καλλιτέχνες που κάνουν τώρα τα πρώτα τους δειλά βήματα? Και πώς μπορεί να επιβιώσει ένας νέος άνθρωπος που ήδη ασφυκτιά σε μία χώρα που έχει χρεωκοπήσει?Money makes the world go round...

Η κατάσταση στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι πολύ καλύτερη. To King's University της Αγγλίας καταργεί τμήματα θεωρητικών σπουδών (αναμεσά τους και της Ελληνικής Φιλολογίας) μόνο και μόνο επειδή δεν είναι οικονομικά προσοδοφόρα. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και στην αντίστοιχη εμπειρία της Αγγλίας από το ΔΝΤ, θα δούμε ότι μετά την παρέμβασή του, ακολούθησε η θατσερική περίοδος. Άραγε βαδίζουμε κι εμείς προς έναν "μίνι μεσαίωνα"?

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ

Έχει η αγάπη την δύναμη να σώσει? Και είναι αυτή η δύναμη τόσο καταλυτική, ώστε να μπορεί να σε μεταμορφώσει? Ή να σε οδηγήσει στο να ξαναβρείς τον εαυτό σου? Προπάντων μην έχουμε αυταπάτες...Το παραμυθιακό μοτίβο των μεταμορφώσεων φαίνεται ότι δεν λειτουργεί πια στην σημερινή εποχή. Το "τέρας" θα είναι για πάντα τέρας. Ο βάτραχος δεν θα γίνει ποτέ πρίγκιπας. Και ο Ζίγκφριντ μπορεί να γοητεύεται πρόσκαιρα από την μελαγχολική ομορφιά του κύκνου, αλλά γρήγορα τον ξεχνά. Η Οντέτ θα παραμένει για πάντα εγκλωβισμένη σε ένα ξένο σώμα, παγιδευμένη μέσα στις ρομαντικές, "πουπουλένιες" αυταπάτες της περί παντοτινής αγάπης. Ακόμα κι έτσι όμως, ο πληγωμένος και προδωμένος κύκνος δεν αφήνει τους συντρόφους του να εκδικηθούν τον πρίγκιπα κατασπαράσσοντάς τον. "Γιατί η αγάπη πάντα στέργει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει"

Ο Matthew Bourne ανανεώνει τον γνωστό μύθο, ο οποίος έχει μείνει αξέχαστος στους θεατές όλων των εποχών κυρίως λόγω της αγέραστης μουσικής του Τσαϊκόφσκι, εμπλουτίζοντάς τον με πολλές καινοτομίες. Μεταφέρει τον χώρο δράσης σε φαινομενικα ασύμβατα μέρη, όπως σε καμπαρέ ή ψυχιατρεία, παίζει με τις αναπνοές και τις σκιές των χορευτών και διανθίζει το έργο με πολλά κωμικά στοιχεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η χορευτική παράσταση που παρεμβάλλεται εμβόλιμη στην ιστορία και ουσιαστικά αποτελεί μια διακωμώδηση του παραμυθιού (μόνο που οι κύκνοι έχουν αντικατασταθεί με πεταλούδες) και υπονόμευση του εκ των έσω. Η κυριότερη όμως καινοτομία που έχει εισαγάγει είναι ότι στην παράσταση τον ρόλο των κύκνων υποδύονται άντρες αντί για γυναίκες. Έτσι οι χαριτόβρυτες κινήσεις των χορευτριών αντικαθίστανται από την άγρια ομορφιά και την δωρικότητα ενός σμήνους μανιασμένων χορευτών.

Ο σκηνοθέτης έχει στο δυναμικό του ένα εξαιρετικό επιτελείο συνεργατών με επικεφαλής του τον χορευτή στον ρόλο της Odette, ο οποίος είναι τόσο εκφραστικός που μόνο με μια κίνησή του είναι ικανός να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Όλ' αυτά σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά επιτυχημένα κουστούμια και μερικά από τα πιο όμορφα μουσικά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ δημιουργούν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που καθηλώνει τον θεατή και τον μεταφέρει σε έναν άλλο ονειρικό κόσμο.

Το κοινό της παράστασης αποδείχθηκε ιδιαίτερα θερμό, παρά το γεγονός οτί το έργο έρχεται στην χώρα μας για δεύτερη φορά. Το χειροκρότημα ήταν πραγματικά εγκάρδιο κα διήρκησε αρκετά λεπτά. Το έργο θα παίζεται στο θέατρο Badminton μέχρι τις 25 Απριλίου

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Το πιο σιβυλλικό χαμόγελο της ιστορίας. Αυτό το ανεπαίσθητο μειδίαμα που απαθανάτισε σε έναν από τους γνωστότερους πίνακές του ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και έγινε αντικείμενο πολλών μελετών και ερευνών όσον αφορά στην ιστορικότητα της γυναίκας πίσω από το χαμόγελο, της Μόνα Λίζα ή Τζιοκόντα.Γύρω από αυτό το πρόσωπο επικεντρώνεται και η ιταλίδα συγγραφέας και γλωσσολόγος Ντόνα Τζο Νάπολι με το μυθιστόρημά της "Το χαμόγελο" που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις εκδόσεις 'Αγκυρα.

Κεντρική ηρωίδα του η Ελιζαμπέτα, ένα κορίτσι που ζει στην επαρχία της Ιταλίας και ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον πρώτο της χορό, ο οποίος θα διεξαχθεί την μέρα των δέκατων τριτων γενεθλίων της. Μια σειρά ατυχών γεγονότων θα οδηγήσει στην συνεχή ματαίωσή του και σε έναν μεγάλο έρωτα που θα σημαδέψει την ζωή της. Μέσα από αυτήν την ιστορία και κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, η συγγραφέας ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, προσφέροντας μας απλόχερα πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις κοινωνικοπολιτικές ζυμώσεις του 15ου αιώνα, τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν, τα γενεαλογικά δέντρα των ευγενών, τον τρόπο ένδυσης τους,τις διατροφικές συνήθειες τους καθώς και τα αγαθά που πρωτοεισήχθησαν στην Ιταλία εκείνην την εποχή. Με τον ίδιο τρόπο συνθέτει μια πινακοθήκη αξιολάτρευτων χαρακτήρων, βασισμένων στα ιστορικά πρόσωπα της εποχής εκείνης, πλάθοντας παράλληλα εικόνες τόσο λυρικές που μοιάζουν να ξεπήδησαν από αναγεννησιακό πίνακα (χαρακτηριστικό παράδειγμα η εικόνα της Ελιζαμπέτα που περιδιαβαίνει τους δρόμους αγκαλιά με το κατσικάκι της).

Ίσως αυτή η εποχή με τα μεγαλοπρεπή φορέματα, τους χορούς με σκοπό την εύρεση συζύγου και τις υποσχέσεις αιώνιας αγάπης να φαντάζει ξένη στα μάτια του σημερινού αναγνώστη και να προκαλεί τα ειρωνικά του σχόλια. Ωστόσο, ο συναρπαστικός τρόπος γραφής της συγγραφέως και η γοητευτική ιστορία που διηγείται είναι ικανά να κάμψουν τις αντιστάσεις και του πιο κυνικού και να τον κάνουν σιγα-σιγά να παραδοθεί ολοκληρωτικά στον αφοπλιστικό ρομαντισμό της. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει και ο τρόπος που σκιαγραφείται η κεντρική ηρωίδα, ένα σαγηνευτικό κράμα αθωότητας και αισθησιασμού, ένα πρότυπο ελευθεροφροσύνης και δυναμισμού, που αντιπαραβάλλεται με τον πουριτανισμό και τις σκοταδιστικές αντιλήψεις εκείνης της εποχής, που κύριο εκπρόσωπο είχαν τον μοναχό Σαβοναρόλα

Συνοψίζοντας, το βιβλίο της Ντα Νάπολι, παρά τα όποια τραγικά γεγονότα που περιγράφει, είναι τόσο απολαυστικό και ευφορικό που αφήνει τον αναγνώστη με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του, ένα χαμόγελο που δεν σβήνει ακόμα και μετά την τελευταία σελίδα του.

Some Subtitles I've made!

http://www.opensubtitles.org/el/subtitles/3137917/trust-el

http://www.opensubtitles.org/el/subtitles/3137918/naked-el

http://www.opensubtitles.org/el/subtitles/3137919/my-own-private-idaho-el

http://www.opensubtitles.org/el/subtitles/3137916/lawn-dogs-el

http://www.opensubtitles.org/el/subtitles/3284504/welcome-to-the-dollhouse-el

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Δύο καταραμένοι εραστές, ένα επαίσχυντο ψέμα, μία "θάλασσα" ενοχών και η αέναη προσπάθεια της πρωταγωνίστριας για κάθαρση είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που συνθέτουν την υπόθεση της "Εξιλέωσης" του βραβευμένου με Booker Ιαν Μακ Γιούαν.Ο δεξιοτέχνης συγγραφέας γράφει ένα γεμάτο ένταση μυθιστόρημα, με ένα καλά κρυμμένο μυστικό, το οποίο δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο στο τέλος.

Παράλληλα, με το έργο αυτό αποτίνει φόρο τιμής στα μεγάλα ρομαντικά μυθιστορήματα του 18ου αιώνα, των οποίων τις αφηγηματικές τεχνικές και φόρμες χρησιμοποιεί με μια υποδόρια σαρκαστική διάθεση με σκοπό να τα αποδομήσει. Ο ρομαντισμός και ο ρεαλισμός, το ατομικό και το συλλογικό, η πραγματικότητα και η φαντασία, είναι κάποια από τα εννοιολογικά δίπολα που είναι κυρίαρχα στο μυθιστόρημα του Ίαν Μακ Γιούαν.

Μπορούμε να εξαγνιστούμε για τα "εγκλήματα" του παρελθόντος μέσω της δημιουργικής δύναμης της φαντασίας; Και μπορεί να επέλθει αυτη η κάθαρση μέσω της συγγραφικής διαδικασίας; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που θέτει αυτό το ιδιαίτερα καλογραμμένο μυθιστόρημα,που αξίζει την προσοχή μας.

H ΣΥΓΚΕΝΤΩΣΗ

ΑΝ ΕΝΡΑΪΤ
Μια δυσλειτουργική οικογένεια, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, το Δουβλίνο του χθες και του σήμερα. Η πένα της Ανν Ένραιτ ακολουθώντας την παράδοση των μεγάλων Ιρλανδών λογοτεχνών περιγράφει με χειρουργική ακρίβεια σκέψεις και συναισθήματα που σοκάρουν, ακριβώς επειδή είναι τόσο αληθινά. Αν προσθέσουμε σε αυτό τον γεμάτο μαεστρία τρόπο γραφής της, μπορούμε να μιλάμε για ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του 2007.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ

Είπες "Θα πάγω σ΄άλλη γη, θα πάγω σ΄άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη απ' αυτή."Η πόλις θα σε ακολουθεί...

Τι μας κάνει να ερωτευόμαστε μια πόλη? Η φυσική της ομορφιά ή η γοητευτική της ασχήμια? Οι όμορφες αναμνήσεις ή οι οδυνηρές? Η ηδύτητά της ή η αψάδα της? Δώδεκα συγγραφείς ερωτευμένοι με την ίδια πόλη-την Κωνσταντινούπολη-περιγράφουν την ιδιαίτερη σχέση τους μαζί της. Μια σχέση πάθους και αφοσίωσης, που δεν ξεθωριάζει με την πάροδο των χρόνων, αφού η Πόλη συνεχίζει να αποτελεί το αντικείμενο λατρείας τους, ακόμη κι αν έχουν επισκεφθεί πόλεις απείρως ωραιότερες, ακόμη κι αν αυτή είναι γερασμένη και ξεχασμένη πια.

Στις σελίδες του βιβλιου αυτού μάς αποκαλύπτεται η Κωνσταντινούπολη μέσα από τα μάτια ανθρώπων ερωτευμένων μαζί της. Μια πόλη πολύβουη, πλανεύτρα, γεμάτη μεθυστικά αρώματα και ηδονικές γεύσεις, μια πόλη πάντα έτοιμη να σε παρασύρει, αν αφεθείς στους μαγευτικούς της ήχους. Καθηλωμένη εκούσια στο παρελθόν της, μοιάζει να ζει σε μιαν άλλην εποχή αναπολώντας τις ένδοξες μέρες της. Ένα πλήθος συγγραφέων-ανάμεσα τους και ο γνωστός μας για το "Νυχτερινό Δελτίο" Πέτρος Μάρκαρης-αφηγούνται την δική τους ιστορία αγάπης με την πόλη αυτή που άφησε το στίγμα της σε ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.

Η έκδοση του βιβλίου είναι ιδιαίτερα φροντισμένη. Στο τέλος κάθε διηγήματος υπάρχουν επιπρόσθετες πληροφορίες για κάθε μέρος της πόλης που αναφέρεται, βοηθώντας μας έτσι να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη και πιο αντικειμενική εικόνα για καθένα από αυτά.Επίσης, στο τέλος του βιβλίου βρίσκεται ένας πλήρης κατάλογος με την βιογραφία του κάθε συγγραφέα, ιδιαίτερα χρήσιμος, καθώς πολλά από τα ονόματα της ανθολογίας δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό.

Το μόνο μελανό σημείο στο οποίο θα μπορούσα να σταθώ είναι η μετάφραση των διηγημάτων. Τα ορθογραφικά λάθη, τα εκφραστικά ατοπήματα και η κακή σύνταξη κάποιων προτάσεων παρακωλύουν την απρόσκοπτη πρόσληψη των κειμένων και μειώνουν την απόλαυση της ανάγνωσης. Ελπίζουμε όλα αυτά να διορθωθούν στις επόμενες εκδόσεις του βιβλίου αυτού που αποτελεί ιδανικό δώρο για όσους έχουν ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη ή ονειρεύονται να ταξιδέψουν ή απλά ονειρεύονται γενικά! Γιατί "κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια"!

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

 ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΜΠΑΡΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
ΣΕΛ 336
Μια από τις σημαντικότερες μορφές των ιρλανδικών γραμμάτων, ο Σεμπάστιαν Μπάρυ, επιστρέφει πάλι φέτος στο προσκήνιο με το έργο ¨Μυστική Γραφή", το οποίο τιμήθηκε με το έγκρττο βραβείο Costa την χρονιά που μας πέρασε.
Πρωταγωνίστρια του η Ροσίν Μακ Νάλτι, μια ηλικιωμένη τρόφιμος του ψυχιατρείου του Σλάιγκο, η οποία με ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο μάς αφηγείται την ζωή της από τα παιδικά της χρόνια μέχρι την στιγμή του εγκλεισμού της στην κλινική, καθώς και τις λεπτομέρειες της στενής σχέσης που αναπτύσσει με τον θεράποντα ιατρό της, Δρ Γκρεν.

Η αφήγηση του έργου είναι πολλαπλής εστίασης και πραγματοποιείται μέσα από τις πρωτοπρόσωπες μαρτυρίες του γιατρού και της ασθενούς στις οποίες παρεμβάλλονται διαλογικά μέρη.Στόχος και των δύο ηρώων η εύρεση της πραγματικής τους ταυτότητας και κατ' επέκτασιν της αλήθειας μέσα από σχοινοτενείς μεταξύ τους διαλόγους Η απόλυτη αλήθεια καταλήγει,όμως, μια χίμαιρα είτε λόγω της ηθελημένης χάλκευσης της ιστορίας από τρίτους είτε λόγω της απώθησης των οδυνηρών βιωμάτων στο ασυνείδητο.

Ο συγγραφέας έχοντας στο οπλοστάσιό του μια γλώσσα με απαράμιλλη λυρικότητα και ποιητικότητα συνθέτει εικόνες άφατης ομορφιάς που στοιχειώνουν τον αναγνώστη.Παράλληλα, εμπλουτίζει την αφήγηση του με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού (φαντάσματα και πνεύματα διαπνέουν πολλές από τις αφηγήσεις) που έχουν τις καταβολές τους στην μακραίωνη ιρλανδική παράδοση.

Σε δεύτερο επίπεδο, ο Σεμπαστιαν Μπάρυ μάς παραδίδει ένα έργο με βαθειά πολιτική συνείδηση. Η Ροσίν (που το όνομα της είναι ένα από τα προσωνύμια της Ιρλανδίας) αποτελεί το σύμβολο μιας χώρας που κατόρθωσε να επιβιώσει κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, βασανισμένη αλλα υπερήφανη, γηραιά αλλά όμορφη, πληγωμένη αλλά γεμάτη ανθρωπιά. Ο συγγραφέας συνδέει το ατομικό με το συλλογικό και παραλληλίζει την ιστορία ενός ολόκληρο λαού με την προσωπική μαρτυρία μιας αιωνόβιας γυναίκας. Μιας γυναίκας ελεύθερης, αφού τελικά "δεν υπήρξε γυναίκα κανενός", η οποία ξεχνώντας τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος της στο παρελθόν, οραματίζεται ένα καλύτερο μέλλον.

Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Η τιμημένη με Booker "Θάλασσα" του Τζων Μπάνβιλ αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια και αποδεικνύει έμπρακτα
πως οι Ιρλανδοί είναι γεννημένοι να αφηγούνται ιστορίες και μάλιστα με τον πιο σαγηνευτικό τρόπο.

Η ιστορία του έργου απλή: ο ήρωάς μας, ο Μαξ Μόρντεν, επιστρέφει στο χωριό που έζησε τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων, για να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος και να ξεπεράσει την πρόσφατη απώλεια της συζύγου του. Η καταβύθιση στα άδυτα της μνήμης είναι οδυνηρή, καθώς βήμα-βημα αποκαλύπτονται πληγές και ξεχασμένα τραύματα, που απαρχή τους έχουν την εποχή της πρώτης γνωριμίας του ήρωα με την οικογένεια Γκρέης και τον έρωτα του στην αρχή με την μητέρα και ύστερα με την κόρη της οικογένειας.Ο συγγραφέας κρατά καλά κρυμμένα μυστικά που αποκαλύπτονται μόνο στις τελευταίες σελίδες, θυμίζοντας τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται στα αστυνομικά μυθιστορήματα.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, όπως θα ταίριαζε σε μια ψυχογραφία, και γίνεται σε δύο χρόνους, στο παρελθόν των παιδικών χρόνων του Μαξ Μορντεν και στο ζοφερο παρόν της μοναξιάς, της απώλειας και του θανάτου που ελλοχεύει παντού. Ουσιαστικός πρωταγωνιστής του βιβλίου δεν είναι ο γηραιός Μαξ Μόρντεν, αλλά η ίδια η μνήμη που εδώ παρομοιάζεται με άγρια και τρικυμισμένη θάλασσα.

Ο γεμάτος εσωτερικότητα τρόπος αφήγησης που επικεντρώνεται στις σκέψεις και τις αναμνησεις του ήρωα και η σχεδόν παντελής απουσία δράσης, τουλάχιστον στο αφηγηματικό παρόν, δείχνουν τις σαφείς επιρροές που έχουν ασκήσει στον Τζων Μπάνβιλ ο ομότεχνός του Ιρλανδός Τζέημς Τζόυς και ο Μαρσέλ Προυστ της "Αναζήτησης του χαμένου χρόνου". Επίσης, το έργο βρίθει διακειμενικών αναφορών σε έργα τέχνης, όπως πίνακες το Βέρμεερ, που κάνουν την αφήγηση ιδιαίτερα γοητευτική.

Όλα τα παραπάνω δεν καθιστούν την θαλασσα εύκολο αναγνωσμα. Το έργο απαιτεί απο τον αναγνώστη υπομονή και αφοσίωση, καθώς μπορεί λόγω των αργών ρυθμών του να γίνει κουραστικό. Όμως η γεμάτη ακρίβεια και δεξιοτεχνία γλώσσα του Μπάνβιλ, καθως και ο απολαυστικός τρόπος γραφής του ανταμείβουν εν τέλει τον αναγνώστη.