ΤΑ ΒΑΜΠΙΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ (ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ)!

Σε όλη την γνωστή βαμπιρομυθολογία οι βρικόλακες αποτελούν ενσάρκωση της σεξουαλικής επιθυμίας, της λαγνείας, του πόθου και γενικότερα όλων των άγριων ενστίκτων του ανθρώπου. Η εκδοχή της Στέφανι Μέιερ βρίσκεται πολύ μακριά από κάτι τέτοιο και πολύ πιο κοντά σε αυτό που θα ονομάζαμε "μια ταινία της Disney για βρικόλακες."

Αυτό που πραγματικά ενοχλεί όμως σε αυτό το πουριτανό Άρλεκιν με βαμπίρ είναι ότι εξιδανικεύει τον (πλατωνικό πάντα) έρωτα και μας ταϊζει με παραμύθια για αιωνια αγάπη και αλτρουιστές εραστές που θα θυσίαζαν την ζωή τους για τον αγαπημένο τους. Ο κόσμος όμως δε λειτουργεί έτσι. Κανείς δε νοιάζεται για τον άλλο και τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Το κακό βέβαια είχε ξεκινήσει από την εποχή του ρομαντισμού και τις κυρίες Ώστεν και Μπροντέ και ακόμα πιο πριν με τα λαϊκά παραμύθια που δημιούργησαν ψευδαισθήσεις σε γενιές και γενιές. Η σκηνή της ταινιας όπου ο Έντουαρτ αρνείται να κάνει έρωτα με την Μπέλα γιατί δεν είναι παντρεμένοι μού θύμισε ένα απόσπασμα από τους" Άθλιους"  που ο Μάριος αποφεύγει να κοιτάξει τα πόδια της αγαπημένης του, τα οποία αποκαλύπτονται από τον αέρα. Αγαπώ τον Ουγκώ-κατά την γνώμη μου είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές-αλλά αυτό είναι έξω από την ανθρώπινη φύση. Και αυτή η αναληθοφάνεια και η υποκρισία με ενοχλεί. Γι' αυτό ήμουν πάντα οπαδός του κινήματος του ρεαλισμού ή έστω του μαγικού ρεαλισμού. Αλλά ο Ουγκώ και οι άλλοι ρομαντικοί δικαιολογούνται λόγω του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο δραστηριοποιήθηκαν. Και η σύγκριση τους με την Στέφανι Μέιερ περιορίζεται στον πουριτανισμό και την ενσάρκωση του ρομαντικού ιδεώδους και δεν αφορά στην λογοτεχνική τους αξία.

Παρακολουθώντας τον Έντουαρντ με την αρρωστιάρικη, άχρωμη και ασεξουαλική φιγούρα του, αλλά και ολόκληρο το συντηρητικό παραμύθι του "έρωτα δίχως σάρκα" που πρεσβεύει, προβληματίζομαι ιδιαίτερα για την απήχηση που έχει, ειδικά στο νεναικό κοινό. Άραγε αυτό έχει ανάγκη ο άνθρωπος του 21ου αιώνα; Αποστειρωμένες ιστορίες για εξαϋλωμένες μορφές, χωρίς πάθος, χωρίς ενοχλητικές σωματικές εκκρίσεις, χωρίς καμμιά "αιμάτινη" αλήθεια; 

Από την άλλη, αν απογυμνώσουμε την "Έκλειψη" από τον συντηρητισμό της και την αφέλεια του σεναρίου της (δηλαδή αν αφαιρέσουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά της) θα μείνει μια ιστορία πραγματικής αγάπης πέρα από οποιεσδήποτε χωροχρονικές συμβάσεις. Και ίσως έχουμε αναγκη τον παλιομοδίτικο ρομαντισμό της ως αντίδοτο στον κυνισμό της εποχής μας που όλα αξιολογούνται ανάλογα με τον χρόνο που διήρκεσαν ή με τα χρήματα που κόστισαν. Our love would be forever and if we die, we'd die together! Μαζί σου, Έντουαρντ!