Η ζωή μας έχει γίνει ένας κλειστός κύκλος. Μέσα κλείσαμε τα λίγα άτομα που μάς ενδιαφέρουν, δεν αφήνουμε κανένα άλλο να παραβιάσει τα όρια του και συνεχώς διαγράφουμε την περίμετρό του. Διανύοντας όμως τον ίδιο κυκλο ξανά και ξανά, πόσες πιθανότητες έχουμε να ζησουμε διαφορετικά πράγματα; Κάνοντας τα ίδια λάθη, πληγώνοντας τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια ψέματα στον εαυτο μας ...Το ίδιο πάντα καλοκαίρι θα με βρει παραδομένη στις χιμαιρικές αναζητήσεις μου, η ίδια Παρασκευή θα έρθει γεμάτη όνειρα, μόνο και μόνο για να διαψευστεί από το Σάββατο...Σαν να είμαστε παγιδευμένοι σε μια χρονοδίνη ή σε ένα ιδιότυπο Truman Show, όλα φαίνονται προκατασκευασμένα, ξαναδοκιμασμένα και ατελέσφορα...Κάτι πρέπει να αλλάξει. Ίσως αν καταφέρουμε να φτάσουμε ως την απέναντι ακτή, να σχίσουμε τον χάρτινο ουρανό...
Ίσως..Και κοντά σ' αυτά τα άπειρα θέλω μας...Θέλω, θέλω, θέλω...Θέλω να μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι.Θέλω να με θυμούνται οι άλλοι, όταν φύγω.Θέλω να κάνω κάτι που ν' αξίζει πραγματικά.Θέλω μια καλή δουλειά, λεφτά, λεφτά, λεφτά...Θέλω ένα παυσίπονο, το κεφάλι μου πάει να σπάσει.Θέλω να κοιμηθώ για πάντα...Όχι βρε χαζούλα, δε θες να κοιμηθείς για πάντα.Θες να ζήσεις για πάντα. Ίσως όχι για κατι μέρες σαν κι αυτές που όλα δείχνουν μαύρα και δυσοίωνα.Αλλά για κάτι ρόδινα πρωινά που θα σε μεθούν καινούργιες συγκινήσεις ή για εβένινα βράδια με τον αέρα να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σου ψιθυρίζει ηδονικά μυστικά..
Οπως πάντα, ψάχνω κι αυτήν την φορά τις απαντήσεις στα βιβλία. Όμως καθώς αυτόν τον καιρό διαβάζω την "Πτώση" του Καμύ, οι απαντήσεις είναι γεμάτες κυνισμό και μισανθρωπιά. Από την άλλη, μπορεί να είναι και οι σωστές.Νιώθω να ασφυκτιώ στο παιδικό μου δωμάτιο. Ξεχύνομαι στους δρόμους για λίγο καθαρο αέρα.Ένας ομορφούλης με καρφώνει με το βλέμμα του. Ξαφνικά αισθάνομαι ξανά ζωντανή.Aχ Marie...Ως πότε θα καψαλίζεις τα φτερά σου στο αρρωστιάρικο φως της λάμπας;Χρειάζομαι ένα καινούργιο ποιητικό αντικείμενο, εναν καυτό κόκκινο ήλιο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου