Η ζωή σαν ταινία

Τα κινηματογραφικά φιλιά, όπως και ο κινηματογράφος γενικότερα, αποτελούν την απόλυτη ψευδαίσθηση. Εξωραϊσμένες εικόνες και συναισθήματα που η εντασή τους εξαντλείται στα στενά πλαίσια της διάρκειας μιας ταινίας. Στην περίπτωση όμως του Fottorino, συγγραφέα του βιβλίου "Κινηματογραφικά Φιλιά", ο κινηματογράφος είναι η αλήθεια, φωτισμένη από πολύχρωμα παραμορφωτικά φίλτρα, ενώ η πραγματική ζωή μια φαιδρή και πεζή ψευδαίσθηση.

Άλλωστε ολόκληρο το μυθιστόρημά του λούζεται από φως. Από το τεχνητό φως, το φυσικό φως, το αδυσώπητο και σκληρό φως του μεσημεριού, το σπλαχνικό και γλυκό φως του δειλινού, το φως που ταυτίζεται με την ζωή και τον έρωτα-ο οποίος είναι ο ίδιος η ζωή-ενώ η απουσία του σημαίνει την μοναξιά και τον θάνατο. Το φως ως κατεξοχήν εργαλείο της δουλειάς του φωτογράφου, το οποίο είναι και το επάγγελμα τηου πατέρα του ήρωα, που αν και νεκρός είναι εκκωφαντικά παρών σε κάθε σελίδα του βιβλίου.

Ο ίδιος ο ήρωας, αν και έχει φτάσει στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του και είναι ένας πολύ επιτυχημένος δικηγόρος, αναζητά ακόμα την ταυτότητά του και προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί, ψάχνοντας την αληθινή μητέρα του και τον αληθινό έρωτα, ουσιαστικά προσπαθώντας να ξεφύγει από την σκιά του πατέρα του και να βρει τo παρελθόν του και τον εαυτό του. Ο Fottorino αποτίνει φόρο τιμής στον Προυστ, μιλώντας για την υποκειμενικότητα των αναμνήσεων και την λειτουργία της μνήμης, η οποία ενεργοποιείται μέσω των πέντε αισθήσεων, της όσφρησης (ολόκληρο το μυθιστόρημά του εμποτίζεται με το άρωμα της Μεϊλίς "Jardin de Bagatel"), της ακοής (ο ήχος του πιάνου που παίζει πότε θλιμμένες μελωδίες του Μάλερ, πότε τους ρομαντικούς ήχους του Σοπέν), της όρασης (είτε αφορά τις μαγικές χαρτογραφήσεις του γυναικείου κορμιού, είτε φωτογραφίες που αποτυπώνουν την ομορφιά και την ασχήμια), της γεύσης (η κυριολεκτικά πικρή γεύση του φιλμ), και της αφής (το άγγιγμα του αγαπημένου που προκαλεί ηλεκτρικές εκκενώσεις).

Το τέλος του βιβλίου, αινιγματικό και ασαφές, δεν δίνει την λύση στα ερωτήματά μας, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται τόσο στην πρωτοπρόσωπη, υποκειμενική αφήγηση, που μπορεί να αποκρύπτει τα γεγονότα και να τα φιλτράρει(ειδικά αν σκεφτούμε πως το ίδιο το βιβλίο παροπυσιάζεται ως μέρος του χειρογράφου του ήρωα για την βιογραφία του πατέρα του), αλλά και στον έρωτα που ως συνάισθημα διαστρευλώνει την αντικειμενική πραγματικότητα. Άλλωστε, όπως λέει και ο ήρωας της "Χαμένης Λεωφόρου": "I like to remember things my own way. How I remembered them, not necessarily the way they happened".

Η γραφή του Fottorino είναι γοητευτική και απολαυστική και καταφέρνει να μετουσιώσει απλές και καθημερινές στιγμές σε σκηνές βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία, ενώ αποδίδει πολύ επιτυχημένα την ρομαντική ατμόσφαιρα του Παρισιού της δεκαετίας του '60-αν και το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην δεκαετία του '90, ηθελημένα όλο το περιβάλλον αποπνέει μια νωεχελική νοσταλγικότητα.

Συνοψίζοντας, τα "Κινηματογραφικά φιλιά",είναι ένα βιβλίο γραμμένο για όσους αγαπούν το Παρίσι, τις ασπρόμαυρες ταινίες και είναι ερωτευμένοι με τον έρωτα.

BED OF ROSES

Ο αερας πλημμύρισε γιασεμί. Θα βρέξει. Τάχυνε το βήμα της.


"Αυτή η μυρωδιά των λουλουδιών παντού έχει καταντήσει ανυπόφορη" της είχε πει πριν λίγη ώρα κι αυτή είχε στρέψει αλλού το βλέμμα της. Ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε, προτού αυτός φύγει για την Μολυβένια Πολιτεία. Δεν άντεχε πια ούτε τα λουλούδια, ούτε την Rose, του προκαλούσαν δύσπνοια.

Ένα δάκρυ από "μη με λησμόνει" κύλησε στα μάτια της και την τύφλωσε προς στιγμήν. Η βροχή δυνάμωσε. Έκλεισε την ομπρέλα της, για να αφεθεί στην καταιγίδα των λουλουδιών. Η ηδονική αισθηση από τα πέταλα των γιασεμιών που χάιδευαν το προσωπό της απαλά τής θυμισε τα δάκτυλα του Peter. Ποτέ ξανά. Ποτέ. Είχε πάρει την απόφασή της. Τίποτα δε μπορούσε να την σταματήσει.

Ο ωκεανός των λευκών ρόδων απλωνόταν μπροστά της απέριττα όμορφος, όπως την πρώτη φορά που τον είχε δει, όταν ηταν παιδί, 25 χρόνια πριν. Έβγαλε τα παπούτσια της για να περπατήσει ξυπόλητη στην σμαραγδένια παραλία. Οι σμαραγδόπετρες τής έκοβαν τα πόδια, αλλά η αίσθηση του πόνου τήν ανακούφιζε.

Άφησε το φόρεμα της στην ακτή και μπήκε σιγά-σιγα στην λουλουδένια θάλασσα.Τα ροδοπέταλα αγκάλιαζαν το κορμί της με ένα ύστατο χάδι. Ζαλισμένη από το μεθυστικό τους άρωμα έχασε τις αισθήσεις της και άρχισε να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον ωκεανό των ρόδων. Το πρόσωπό του ήταν η τελευταία της σκέψη πριν παραδοθεί στον μεγάλο ύπνο.

Για μέρες οι κάτοικοι της Ανθούπολης δε μπορούσαν να κοιμηθούν από το περίεργο φως που έβγαινε από τον ωκεανό. Μετά από πολλές προσπάθειες οι αρχές κατάφεραν να ανασύρουν το πτώμα της Rose και τότε βρήκαν την αιτία: ήταν το χαμόγελό της που φώτιζε την πόλη.

ΤΑ ΒΑΜΠΙΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΑ (ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ)!

Σε όλη την γνωστή βαμπιρομυθολογία οι βρικόλακες αποτελούν ενσάρκωση της σεξουαλικής επιθυμίας, της λαγνείας, του πόθου και γενικότερα όλων των άγριων ενστίκτων του ανθρώπου. Η εκδοχή της Στέφανι Μέιερ βρίσκεται πολύ μακριά από κάτι τέτοιο και πολύ πιο κοντά σε αυτό που θα ονομάζαμε "μια ταινία της Disney για βρικόλακες."

Αυτό που πραγματικά ενοχλεί όμως σε αυτό το πουριτανό Άρλεκιν με βαμπίρ είναι ότι εξιδανικεύει τον (πλατωνικό πάντα) έρωτα και μας ταϊζει με παραμύθια για αιωνια αγάπη και αλτρουιστές εραστές που θα θυσίαζαν την ζωή τους για τον αγαπημένο τους. Ο κόσμος όμως δε λειτουργεί έτσι. Κανείς δε νοιάζεται για τον άλλο και τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Το κακό βέβαια είχε ξεκινήσει από την εποχή του ρομαντισμού και τις κυρίες Ώστεν και Μπροντέ και ακόμα πιο πριν με τα λαϊκά παραμύθια που δημιούργησαν ψευδαισθήσεις σε γενιές και γενιές. Η σκηνή της ταινιας όπου ο Έντουαρτ αρνείται να κάνει έρωτα με την Μπέλα γιατί δεν είναι παντρεμένοι μού θύμισε ένα απόσπασμα από τους" Άθλιους"  που ο Μάριος αποφεύγει να κοιτάξει τα πόδια της αγαπημένης του, τα οποία αποκαλύπτονται από τον αέρα. Αγαπώ τον Ουγκώ-κατά την γνώμη μου είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές-αλλά αυτό είναι έξω από την ανθρώπινη φύση. Και αυτή η αναληθοφάνεια και η υποκρισία με ενοχλεί. Γι' αυτό ήμουν πάντα οπαδός του κινήματος του ρεαλισμού ή έστω του μαγικού ρεαλισμού. Αλλά ο Ουγκώ και οι άλλοι ρομαντικοί δικαιολογούνται λόγω του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο δραστηριοποιήθηκαν. Και η σύγκριση τους με την Στέφανι Μέιερ περιορίζεται στον πουριτανισμό και την ενσάρκωση του ρομαντικού ιδεώδους και δεν αφορά στην λογοτεχνική τους αξία.

Παρακολουθώντας τον Έντουαρντ με την αρρωστιάρικη, άχρωμη και ασεξουαλική φιγούρα του, αλλά και ολόκληρο το συντηρητικό παραμύθι του "έρωτα δίχως σάρκα" που πρεσβεύει, προβληματίζομαι ιδιαίτερα για την απήχηση που έχει, ειδικά στο νεναικό κοινό. Άραγε αυτό έχει ανάγκη ο άνθρωπος του 21ου αιώνα; Αποστειρωμένες ιστορίες για εξαϋλωμένες μορφές, χωρίς πάθος, χωρίς ενοχλητικές σωματικές εκκρίσεις, χωρίς καμμιά "αιμάτινη" αλήθεια; 

Από την άλλη, αν απογυμνώσουμε την "Έκλειψη" από τον συντηρητισμό της και την αφέλεια του σεναρίου της (δηλαδή αν αφαιρέσουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά της) θα μείνει μια ιστορία πραγματικής αγάπης πέρα από οποιεσδήποτε χωροχρονικές συμβάσεις. Και ίσως έχουμε αναγκη τον παλιομοδίτικο ρομαντισμό της ως αντίδοτο στον κυνισμό της εποχής μας που όλα αξιολογούνται ανάλογα με τον χρόνο που διήρκεσαν ή με τα χρήματα που κόστισαν. Our love would be forever and if we die, we'd die together! Μαζί σου, Έντουαρντ!

ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Ήταν ένα γλυκό καλοκαιρινό βράδυ, είχαμε πιει τα ποτά μας στο Γκάζι και γυρίζαμε με τα ποδια στο μετρό, όταν η Αντιγόνη το ξεστόμισε..."Νώθω ότι συνέχεια γίνονται τα ίδια πράγματα"..Η ζέστη ήταν αφόρητη,αλλά η αλήθεια των λόγων της με έκανε να ανατριχιάσω...Ακόμα και ο αποχαιρετισμός μας εκείνο το βράδυ ήταν εντελώς deja-vu.

Η ζωή μας έχει γίνει ένας κλειστός κύκλος. Μέσα κλείσαμε τα λίγα άτομα που μάς ενδιαφέρουν, δεν αφήνουμε κανένα άλλο να παραβιάσει τα όρια του και συνεχώς διαγράφουμε την περίμετρό του. Διανύοντας όμως τον ίδιο κυκλο ξανά και ξανά, πόσες πιθανότητες έχουμε να ζησουμε διαφορετικά πράγματα; Κάνοντας τα ίδια λάθη, πληγώνοντας τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια ψέματα στον εαυτο μας ...Το ίδιο πάντα καλοκαίρι θα με βρει παραδομένη στις χιμαιρικές αναζητήσεις μου, η ίδια Παρασκευή θα έρθει γεμάτη όνειρα, μόνο και μόνο για να διαψευστεί από το Σάββατο...Σαν να είμαστε παγιδευμένοι σε μια χρονοδίνη ή σε ένα ιδιότυπο Truman Show, όλα φαίνονται προκατασκευασμένα, ξαναδοκιμασμένα και ατελέσφορα...Κάτι πρέπει να αλλάξει. Ίσως αν καταφέρουμε να φτάσουμε ως την απέναντι ακτή, να σχίσουμε τον χάρτινο ουρανό...

Ίσως..Και κοντά σ' αυτά τα άπειρα θέλω μας...Θέλω, θέλω, θέλω...Θέλω να μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι.Θέλω να με θυμούνται οι άλλοι, όταν φύγω.Θέλω να κάνω κάτι που ν' αξίζει πραγματικά.Θέλω μια καλή δουλειά, λεφτά, λεφτά, λεφτά...Θέλω ένα παυσίπονο, το κεφάλι μου πάει να σπάσει.Θέλω να κοιμηθώ για πάντα...Όχι βρε χαζούλα, δε θες να κοιμηθείς για πάντα.Θες να ζήσεις για πάντα. Ίσως όχι για κατι μέρες σαν κι αυτές που όλα δείχνουν μαύρα και δυσοίωνα.Αλλά για κάτι ρόδινα πρωινά που θα σε μεθούν καινούργιες συγκινήσεις ή για εβένινα βράδια με τον αέρα να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σου ψιθυρίζει ηδονικά μυστικά..

Οπως πάντα, ψάχνω κι αυτήν την φορά τις απαντήσεις στα βιβλία. Όμως καθώς αυτόν τον καιρό διαβάζω την "Πτώση" του Καμύ, οι απαντήσεις είναι γεμάτες κυνισμό και μισανθρωπιά. Από την άλλη, μπορεί να είναι και οι σωστές.Νιώθω να ασφυκτιώ στο παιδικό μου δωμάτιο. Ξεχύνομαι στους δρόμους για λίγο καθαρο αέρα.Ένας ομορφούλης με καρφώνει με το βλέμμα του. Ξαφνικά αισθάνομαι ξανά ζωντανή.Aχ Marie...Ως πότε θα καψαλίζεις τα φτερά σου στο αρρωστιάρικο φως της λάμπας;Χρειάζομαι ένα καινούργιο ποιητικό αντικείμενο, εναν καυτό κόκκινο ήλιο...

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2010

Χωρίς πολλή διάθεση και μην ξέροντας καν το line-up ξεκίνησα και φέτος για την μέρα της μουσικής έχοντας ελάχιστες προσδοκίες.Δεν ξέρω αν έφταιγε το bacardi καρπούζι ή τα καλά συγκροτήματα, αλλά τελικά πέρασα ΤΕ-ΛΕΙ-Α!!

Οι dustbowl εμφανίστηκαν μετά τους Μέντα (του οποίους δεν πρόλαβα, οπότε και δεν θα σχολιάσω).Χωρίς να είναι κακοί μού φάνηκαν λίγο επίπεδοι και δεν κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου. Στα θετικά της παρουσίας τους το ωραίο στυλ.Κάπου ανάμεσα στο κοινό εντοπίζω και τον Alex K από τους Last Drive.

 

Ακολούθησαν οι Electric Litany που αποτέλεσαν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.Ο τραγουδιστής τους θομγιορκίζει υπέροχα και σε συνδυασμό με τις γοητευτικές μουσικές τους παραμορφωσεις δημιουργεί μυσταγωγική ατμόσφαιρα (εξού και το litany).Τελικά καταφένουν να αδειάσουν το μυαλό σου από κάθε σκέψη και να σε παρασύρουν στον δικό τους κόσμο...Αυτός άλλωστε δεν είναι ο ρόλος της καλής μουσικής;Και βέβαια η σονάτα του σεληνόφωτος...Πολύ ταιριαστή κάτω από ενα μισογεμάτο πια φεγγάρι.

Meannie Geanies:

Ένα δυνατό γυναικείο συγκρότημα με οργισμένες κιθάρες και αεικίνητη σκηνική παρουσία.Αν έχεις διάθεση για...ξύλο, θα σε βοηθήσουν να εκτονωθείς χορεύοντας.Αν είσαι αγόρι, θα φωλιάσουν στα όνειρα σου...

 The Boy (without Mary)
Με στίχους που χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά περιγράφει την εφιαλτική πραγματικότητα που εμείς ονομάζουμε ζωή. Η παραληρηματική του ερμηνεία παραπέμπει στo Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ ή ακομα και στο Ok Computer των Radiohead. Ακροβατώντας ανάμεσα στην σκληρότητα και την τρυφερότητα μιλάει για τις ζωές μας χωρίς αιδώ και με αφήνει με τα μάτια θολά.Oh boy..I fell for you...

 Την βραδιά έκλεισαν οι burger project οι οποίοι πέραν των εκκεντρικων ενδυματολογικών επιλογών τους (φόραγαν ολόσωμες χρωματιστές φόρμες εκτός του frontaman που είχε ντυθεί φυλακισμένος) αποδείχθηκαν χαρισματικοί περφόρμερς και σκόρπισαν το κεφι στο κοινό διασκευάζοντας γνωστα τραγούδια με τον δικό τους τρόπο. Δυστυχώς έπρεπε να προλάβω το μετρό και έφυγα πριν τελειώσουν.Ο απολογισμός μου είναι πολύ θετικός για την ελληνική σκηνή που κρατά καλά κρυμμένα ακόμα αρκετά διαμαντάκια της!Και του χρόνου, παιδιά!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

Τα αεροπλάνα ολόκληρης της Ευρώπης βρίσκονταν εδώ και μέρες καθηλωμένα στα αεροδρόμια λόγω της ηφαιστειακής τέφρας από την Ισλανδία. Μερικές φορές νομίζω πως ζούμε σε μια σουρρεαλιστική low budget ταινία και πώς όλο αυτό δεν είναι παρά το εύρημα του σκηνοθέτη, για να αποδώσει την κατάσταση της χώρας μας. Εγκλωβισμένοι. Ανήμποροι να αντιδράσουμε σε κάτι που άλλοι έχουν προαποφασίσει για μας, χωρίς την παραμικρή δική μας εμπλοκή.Οι "Ευτυχισμένες Μέρες" του ΔΝΤ είναι πια γεγονός!


Είναι πολύ εύκολο να παραδοθούμε στην ομφαλοσκόπηση και στην κατασκεύη δυστοπικών μελλοντικών εικόνων.Η απαισιοδοξία είναι άλλωστε στην φύση μας. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακόμα ούτε τα βραχυπρόθεσμα ούτε τα μακροπρόθεσμα επακόλουθα της οικονομικής κρίσης στη ζωή μας. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πρόβλημα επιβίωσης, ειδικά για την μεσαία τάξη που αποτελεί και την πλειονότητα του πληθυσμού.Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι το ότι βλέπω να οδηγούμαστε σε πολιτιστικό μαρασμό. Και αυτό είναι τρομακτικό για όλους εμάς που τα όνειρα είναι το οξυγόνο μας και η τέχνη το καταφύγιο μας.

Ειδικότερα, τα μέχρι τώρα σημάδια μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Η Εθνική Λυρική Σκηνή πάει για κλείσιμο. Όλο και μικρότερα ποσά δαπανώνται από το κράτος σε επιχορηγήσεις για το θέατρο ή τον κινηματογράφο.Οι εκδοτικοί οίκοι είναι πιο επιφυλακτικοί από ποτέ απέναντι στα έργα των νέων συγγραφέων που δεν συνοδεύονται από εγγυήσεις για καλές πωλήσεις. Πόσες ευκαιρίες θα δοθούν στους καλλιτέχνες που κάνουν τώρα τα πρώτα τους δειλά βήματα? Και πώς μπορεί να επιβιώσει ένας νέος άνθρωπος που ήδη ασφυκτιά σε μία χώρα που έχει χρεωκοπήσει?Money makes the world go round...

Η κατάσταση στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι πολύ καλύτερη. To King's University της Αγγλίας καταργεί τμήματα θεωρητικών σπουδών (αναμεσά τους και της Ελληνικής Φιλολογίας) μόνο και μόνο επειδή δεν είναι οικονομικά προσοδοφόρα. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και στην αντίστοιχη εμπειρία της Αγγλίας από το ΔΝΤ, θα δούμε ότι μετά την παρέμβασή του, ακολούθησε η θατσερική περίοδος. Άραγε βαδίζουμε κι εμείς προς έναν "μίνι μεσαίωνα"?

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ

Έχει η αγάπη την δύναμη να σώσει? Και είναι αυτή η δύναμη τόσο καταλυτική, ώστε να μπορεί να σε μεταμορφώσει? Ή να σε οδηγήσει στο να ξαναβρείς τον εαυτό σου? Προπάντων μην έχουμε αυταπάτες...Το παραμυθιακό μοτίβο των μεταμορφώσεων φαίνεται ότι δεν λειτουργεί πια στην σημερινή εποχή. Το "τέρας" θα είναι για πάντα τέρας. Ο βάτραχος δεν θα γίνει ποτέ πρίγκιπας. Και ο Ζίγκφριντ μπορεί να γοητεύεται πρόσκαιρα από την μελαγχολική ομορφιά του κύκνου, αλλά γρήγορα τον ξεχνά. Η Οντέτ θα παραμένει για πάντα εγκλωβισμένη σε ένα ξένο σώμα, παγιδευμένη μέσα στις ρομαντικές, "πουπουλένιες" αυταπάτες της περί παντοτινής αγάπης. Ακόμα κι έτσι όμως, ο πληγωμένος και προδωμένος κύκνος δεν αφήνει τους συντρόφους του να εκδικηθούν τον πρίγκιπα κατασπαράσσοντάς τον. "Γιατί η αγάπη πάντα στέργει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει"

Ο Matthew Bourne ανανεώνει τον γνωστό μύθο, ο οποίος έχει μείνει αξέχαστος στους θεατές όλων των εποχών κυρίως λόγω της αγέραστης μουσικής του Τσαϊκόφσκι, εμπλουτίζοντάς τον με πολλές καινοτομίες. Μεταφέρει τον χώρο δράσης σε φαινομενικα ασύμβατα μέρη, όπως σε καμπαρέ ή ψυχιατρεία, παίζει με τις αναπνοές και τις σκιές των χορευτών και διανθίζει το έργο με πολλά κωμικά στοιχεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η χορευτική παράσταση που παρεμβάλλεται εμβόλιμη στην ιστορία και ουσιαστικά αποτελεί μια διακωμώδηση του παραμυθιού (μόνο που οι κύκνοι έχουν αντικατασταθεί με πεταλούδες) και υπονόμευση του εκ των έσω. Η κυριότερη όμως καινοτομία που έχει εισαγάγει είναι ότι στην παράσταση τον ρόλο των κύκνων υποδύονται άντρες αντί για γυναίκες. Έτσι οι χαριτόβρυτες κινήσεις των χορευτριών αντικαθίστανται από την άγρια ομορφιά και την δωρικότητα ενός σμήνους μανιασμένων χορευτών.

Ο σκηνοθέτης έχει στο δυναμικό του ένα εξαιρετικό επιτελείο συνεργατών με επικεφαλής του τον χορευτή στον ρόλο της Odette, ο οποίος είναι τόσο εκφραστικός που μόνο με μια κίνησή του είναι ικανός να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Όλ' αυτά σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά επιτυχημένα κουστούμια και μερικά από τα πιο όμορφα μουσικά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ δημιουργούν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που καθηλώνει τον θεατή και τον μεταφέρει σε έναν άλλο ονειρικό κόσμο.

Το κοινό της παράστασης αποδείχθηκε ιδιαίτερα θερμό, παρά το γεγονός οτί το έργο έρχεται στην χώρα μας για δεύτερη φορά. Το χειροκρότημα ήταν πραγματικά εγκάρδιο κα διήρκησε αρκετά λεπτά. Το έργο θα παίζεται στο θέατρο Badminton μέχρι τις 25 Απριλίου