"Αυτή η μυρωδιά των λουλουδιών παντού έχει καταντήσει ανυπόφορη" της είχε πει πριν λίγη ώρα κι αυτή είχε στρέψει αλλού το βλέμμα της. Ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε, προτού αυτός φύγει για την Μολυβένια Πολιτεία. Δεν άντεχε πια ούτε τα λουλούδια, ούτε την Rose, του προκαλούσαν δύσπνοια.
Ένα δάκρυ από "μη με λησμόνει" κύλησε στα μάτια της και την τύφλωσε προς στιγμήν. Η βροχή δυνάμωσε. Έκλεισε την ομπρέλα της, για να αφεθεί στην καταιγίδα των λουλουδιών. Η ηδονική αισθηση από τα πέταλα των γιασεμιών που χάιδευαν το προσωπό της απαλά τής θυμισε τα δάκτυλα του Peter. Ποτέ ξανά. Ποτέ. Είχε πάρει την απόφασή της. Τίποτα δε μπορούσε να την σταματήσει.
Ο ωκεανός των λευκών ρόδων απλωνόταν μπροστά της απέριττα όμορφος, όπως την πρώτη φορά που τον είχε δει, όταν ηταν παιδί, 25 χρόνια πριν. Έβγαλε τα παπούτσια της για να περπατήσει ξυπόλητη στην σμαραγδένια παραλία. Οι σμαραγδόπετρες τής έκοβαν τα πόδια, αλλά η αίσθηση του πόνου τήν ανακούφιζε.
Άφησε το φόρεμα της στην ακτή και μπήκε σιγά-σιγα στην λουλουδένια θάλασσα.Τα ροδοπέταλα αγκάλιαζαν το κορμί της με ένα ύστατο χάδι. Ζαλισμένη από το μεθυστικό τους άρωμα έχασε τις αισθήσεις της και άρχισε να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον ωκεανό των ρόδων. Το πρόσωπό του ήταν η τελευταία της σκέψη πριν παραδοθεί στον μεγάλο ύπνο.
Για μέρες οι κάτοικοι της Ανθούπολης δε μπορούσαν να κοιμηθούν από το περίεργο φως που έβγαινε από τον ωκεανό. Μετά από πολλές προσπάθειες οι αρχές κατάφεραν να ανασύρουν το πτώμα της Rose και τότε βρήκαν την αιτία: ήταν το χαμόγελό της που φώτιζε την πόλη.
poor rose
ΑπάντησηΔιαγραφή